از ارزش‎هاي اخلاقي براي كمال ايمان و شرافت انسان، راضي بودن به قضاي الهي و تسليم محض بودن
در مقابل شدايد، بلاها و گرفتاري‎هاي ناخواسته زندگي است.

« أَحَسِبَ النَّاسُ أَن يُتْرَكُوا أَن يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ – وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ... (عنکبوت/ 2 و 3)»؛
آيا مردم مي‏پندارند همين كه گفتند ما ايمان آورده‏ايم رهايشان كنند و امتحان نخواهند شد! (هرگز چنين نيست) و ما امت‎هاي پيشين را همه امتحان و آزمايش كرديم.»

تمام پيامبران مورد آزمايش و امتحان الهي قرار گرفتند اما امتحان همه يكسان نبود، برخي سخت‏تر و برخي ساده‏تر بود.

بسياري از اين آزمايش‏ها موفق بيرون نمي‏آيند و درجه‏اي هم نمي‏گيرند اما زينب سلام الله عليها از اين آزمايش سربلند بيرون آمد. او نسبت‏ به دين الهي سخن ناسزا بر زبان نراند و پس از مادرش بالاترين افتخار براي زنان مسلمان شد.

اين پيام رضايت و تسليم در مقابل حوادث از سوي امام حسين(عليه‌السلام) آن «نفس مطمئنه‏اي‏» كه نداي «ارجعي‏» را با مقام بلند «راضية مرضية‏» لبيك گفته است در روز عاشورا به زينب واگذار شد.

ابن‏زياد به حضرت زينب سلام الله عليها مي‏گويد: «كيف رايت صنع الله باخيك و اهل بيتك‏»؛ معامله خدا را با برادرت حسين و اهل بيتت چگونه ديدي؟

يعني او نه تنها راضي به شهادت بوده است ‏بلكه بر اين خون و نبرد شجاعانه مباهات مي‏كند زيرا فرجام آن را زيبا مي‏بيند. كسي كه خون و شهادت و سر از تن جدا شدن و بر بالاي نيزه رفتن را «زيبا» مي‏بيند سربلند هميشه روزگار است. وي علت اين زيبايي را چنين بيان مي‏كند: «اينها از آن انسان‎هايي هستند كه خداوند كشته شدن را بر پيشاني آنها ثبت كرده است و اكنون به سوي جايگاه‎هاي حقيقي خود رفته‏اند.»

آري، وي با اين همه رنج‏ها و بلاها نه تنها روحيه خود را نباخت ‏بلكه به مقام خشنودي رسيد. اين فرهنگ زينبيان است كه از كار پاكيزه خود پشيمان و ناراضي نيستند.

لطفا ادامه ي مطلب را بخوانيد »