به عنوان مثال؛ با جستجو در عهد قديم يا آنچه كه كتاب مقدّس تورات ناميده مي شود، روايتي مي يابيم كه كاملاً منطبق است با آنچه كه وهابيت روايت كرده اند كه «خداوند انسان را به شكل خودش آفريده» و اين اعتقاد را اساس عقايد فاسد خود در توصيف خداوند تعالي و تجسيم (جسميّت دادن به خداوند) قرار داده اند. در اينجا دو روايت از آنها را مي آوريم تا شما قضاوت كنيد:

احمد بن حنبل در مسند، تحت حديث شماره 7941 مي آورد:

ابوعامر، از مغيرة بن عبدالرحمن، از أبي الزناد، از موسي بن أبي عثمان، از پدرش، از أبي هريره نقل مي كند كه: نبي اكرم صلّي الله عليه و آله فرمود: "همانا خداوند عزّ و جلّ آدم را به صورت خودش خلق نمود... و در كتاب پدرم (پدر احمد بن حنبل) است كه قد خداوند 60 ذراع است!

همين روايت در صحيح مسلم بخاري موجود است...

در سِفر تكوين، از كتاب مقدّس تورات يهوديان ج1ص26 نيز روايت زير آمده است:

و خداوند فرمود: (بايد انسان را به صورت خودمان خلق كنيم، شبيه خودمان).

و در همين صفحه است: (پس خداوند انسان را به صورت خود خلقش نمود).

خواننده گرامي! اكنون اگر اين دو روايت را تطبيق دهيد، مي بينيد كه متن روايات متفاوت است، در صورتي كه معني و مضمون يكي است...

بنابراين به راحتي مي توان نتيجه گرفت كه، عقيده تجسيم و تشبيه را بزرگان وهابيت از طريق رؤساي يهودي شان گرفته اند كه البته جاي تعجّبي هم ندارد.

 مختار كيست؟

طبق روايتى، اصـبـغ بـن نـبـاتـه، از يـاران امـيـرالمـؤمـنين مى‌گويد: "لقب كيس را اميرالمؤمنين به مختار دادنـد."

پـدر مـخـتـار ابـوعـبـيـده ثـقـفـى است كه در اوايـل خـلافـت عـمـر از طـائف بـه مـديـنـه آمـد و در آنجـا سـاكن شد.وى يكى از سـرداران بـزرگ جـنـگ بـا ارتـش ‍ كـسـرى(ايـران) در زمـان عمر بود.  ماجراى رشـادت اين دليرمرد در واقعه يوم الجسر در جنگ با ارتش ايران در منطقه بصره معروف است.

مـادر مـخـتـار دومـه است كه از زنـان بـا شخصيت بـود و او را صـاحـب عقل و راى و بلاغت و فصاحت دانسته‌اند.

وى ادب و فضائل اخلاقى را از مكتب اهل بيت پيامبر(عليهم السلام) آموخت، و در آغاز جوانى، هـمراه با پدر و عموى خود براى شركت در جنگ با لشكر فُرس به عراق آمد و خاندان او همانند بسيارى از مسلمانان صدر اسلام، در عراق و كوفه ماندند. مختار در كنار اميرالمؤمنين(عليه السلام) بود و پـس از شهادت آن حضـرت، بـراى مدتى كوتاه به بصره آمد و در آنجـا سـاكـن شد.

علامه مجلسى(ره) مى‌فرمايد:

مـختار، فضايل اهل بيت پيامبر اكرم را بيان مى‌كرد و حتى مناقب اميرالمؤمنين و امام حسن و امام حسين(عليهم السلام) را براى مردم منتشر مى‌ساخت و معتقد بود كه خاندان پيامبر از هر كس براى امامت و حكومت پس از پيـامبـر سـزاوارتـرند و از مصـايـبى كـه بـر خـانـدان پيامبر وارد شده، ناخشنود بود.

خاندان مختـار از شيعيان مخلص و علاقه‌منـدان بـه اهل بيت رسالت(عليهم السلام) بودند.

 يارى رساني به مسلم بن عقيل

 انتظار، انتظار انتقام عاشوراست و یاران مهدی(عج) همه عاشورایی اند. کسانی می توانند در رکاب مهدی (ع) باشند و امام حق را یاری رسانند که در مکتب عاشورا آبدیده شده باشند.
فرهنگ عاشورا، زمینه ساز فرهنگ انتظار است. انتظار ادامه عاشوراست و چشم به راه حسین دیگری نشستن در کربلایی به وسعت جهان. جهان امروز به مثابه کربلایی است که گرداگرد آن را فساد، دو رنگی، دروغ و میل به خوشگذرانی و اباحیگری فرا گرفته و مهدی موعود، حسین زمان ماست که در میان اندک یار باوفا در حصار فراموشی معنویت گرفتار آمده است.

 اما این بار حقیقت پیروزی خون بر شمشیر به واقعیت پیوسته و مردی از سلاله آن حضرت بر فراز قله افتخار و پیروزی می ایستد و کفار خفاش صفت را از بین می برد و مهتری جهان را همچنان که خداوند در قرآن نوید داده است به مستضعفان عالم می سپارد.

 پس انتظار، انتظار انتقام عاشوراست و یاران مهدی(عج) همه عاشورایی اند. کسانی    می توانند در رکاب مهدی (ع) باشند و امام حق را یاری رسانند که در مکتب عاشورا آبدیده شده و معیار جنگ و صلح را از او آموخته باشند که حسین (ع) خود معیار سلم و حرب و تولی و تبرا است.(1)

 در پاره ای از روایات ، از عاشورا به روز ظهور حضرت مهدی (ع) تعبیر شده است. امام باقر (ع)    می فرمایند: حضرت قائم (ع) روز شنبه که روز عاشورا است قیام می کند؛ روزی که امام حسین(ع) شهید شد.(2)و نیز می فرمایند: آیا می دانید که این روز –عاشورا-- همان روزی است که خداوند توبه آدم و حوا را پذیرفت؛ روزی است که خداوند دریا را برای بنی اسرائیل شکافت و فرعون و پیروانش را غرق کرد و موسی (ع) بر فرعون پیروز شد. روزی است که ابراهیم (ع) متولد شد. روزی است که خداوند توبه قوم یونس (ع) را پذیرفت؛ روز تولد حضرت عیسی(ع) و روزی است که حضرت قائم (ع) در آن روز قیام       می کند.(3)

  امام باقر(ع) می فرماید: یکدیگر را در روز عاشورا این گونه تعزیت دهید: اعظم الله اجورنا بمصابنا بالحسین و جعلنا و ایاکم من الطالبین بثاره مع ولیه الامام المهدی من آل محمد (ع).   (4) خداوند اجر ما و شما را در مصیبت حسین (ع) بزرگ گرداند و ما و شما را از کسانی قرار دهد که به همراه ولی اش، امام مهدی از آل محمد (ع) طلب خون آن حضرت کرده به خونخواهی او برخیزیم.

 خود حضرت مهدی (ع) نیز در زنده نگه داشتن یاد عاشورا می کوشد. گواه آن، داستان علامه بحرالعلوم است که با آن کهولت سن و موقعیت علمی و اجتماعی ، در صف سینه زنان امام حسین(ع) با وضعیتی خاص ظاهر می شود. و وقتی از او می پرسند چرا چنین عزاداری می کنید؟ می فرماید: با رسیدن به دسته سوگواران چشمم به محبوب دلها ، امام عصر(ع) افتاد دیدم آن حضرت با سروپای برهنه در میان انبوه عزادارن درسوگ پدرش حسین (ع) با چشمانی اشکبار به سرو سینه می زند؛ به همین جهت ، قرار از کفم رفت و چنین به سوگواری پرداختم.(5)

 این دو امام بزرگوار، ارتباط بسیار نزدیکی باهم دارند که به برخی از آنها اشاره می کنیم: مهدی(ع) فرزند حسین(ع) و خونخواه اوست. نخستین کلامش، یاد حسین(ع) است. شعار او، فریاد خونخواهی حسین(ع) است. در القاب ثارالله وطر الموطور و طریدالشرید هر دو شریکند. با فضیلت ترین اعمال شب ولادت حضرت مهدی(ع)، زیارت امام حسین(ع) است. امام حسین(ع) از مکه به کوفه رفت و حضرت مهدی(ع) نیز از مکه به کوفه خواهد رفت و مقر حکومت خود را در کوفه قرار خواهد داد و امام حسین(ع) در عصر ظهور حضرت مهدی(ع) نخستین کسی است که رجعت می کند.

 هر دو امام در هدف مشترکند. امام باقر(ع) می فرماید: هنگامی که قائم قیام کند، هر آینه باطل از بین می رود و هدف امام حسین(ع) نیز در زیارت اربعین آمده است: خون خود را تقدیم تو کرد، تا انسان ها را از نادانی و گمراهی رهایی بخشد.

 زمانۀ آن دو در انحراف فکری، فساد اجتماعی، رواج بی دینی و بدعت در سطح جهانی، مشابه یک دیگر است. یاران هر دو از معرفت، محبت و اطاعت نسبت به امام خود برخوردارند. هر دو سازش ناپذیرند. امام حسین(ع) در رد درخواست یزید با بیعت، با قاطعیت می گوید: مثلی لا یبایع مثله. حضرت مهدی نیز با هیچ کس سر سازش ندارد، امام باقر(ع) و صادق(ع) می فرمایند: لیس شانه الا السیف؛ او فقط شمشیر را می شناسد و یقتل اعداء الله حتی یرضی الله دشمنان خدا را می کشد تا خدا راضی گردد.(6)

 منابع:

1- عاشورا و انتظار، پور سید آقایی، ص42

2- کمال الدین، ج2،ص653 ؛غبیة طوسی، ص274

3- بحار الانوار،ج 52، ص285

4- مصباح المتهجد، مفاتیح الجنان

5- عاشورا و انتظار ، پورسید آقایی، ص27

6- موعود نامه، مجتبی تونه ای، ص279